"وقتی مشاهده می کنیم چگونه افرادی می دانند چطور تجربه های شان را به نظم درآورند – حتی تجربه های روزانه و بی ارزششان را – که در نتیجه به زمین حاصلخیزی تبدیل می شوند که سالی سه مرتبه بار می دهد در حالی که دیگرانی – که تعدادشان هم زیاد است – بر موج سرنوشت سوارند رنگارنگ ترین امواج زمان و ملت ها، و همچنان مانند چوب پنبه بر سطح شناورند،‌ سرانجام مجبور می شویم که بشریت را به اقلیتی (بسیار اندک) از کسانی که می دانند چگونه بیشترین بهره را از زندگی ببرند و اکثریتی که می دانند چگونه از بیشترین، کمترین را دریابند تقسیم کنیم".

نیچه